پیام فارس - فرهیختگان / «آقای خامنهای سلام» عنوان یادداشت روز در روزنامه فرهیختگان به قلم محمد زعیمزاده که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
قرار بود در دیدار دانشجویی نمایندهای داشته باشیم و در حضور رهبری صحبت کنیم، خواستیم متن، آغاز متفاوتی داشته باشد، نوشتیم: «آقای خامنهای سلام! میخواهیم برای یکبار هم که شده همانگونه که میخواهید صدایتان کنیم، همانگونه که در نجواهای شبانهمان حضورتان را تا ظهور طلب میکنیم.» به سلام که رسیدیم ایشان علیک گرمی گفتند، اما آخر جمله و آن دعا را تحویل نگرفتند، حالا میفهمیم زور دعای آقای خامنهای بیشتر بود. به آرزویشان رسیدند، ما هم... هفته قبل در تهران، قم، نجف، کربلا و مشهد، میلیونها نفر با چشمانی خونبار آقای خامنهای را بر دوش کشیدند و با پیکر مطهرش وداع کردند. با پرچمهای سرخ انتقام و یاحسینگویان، در ستیغ داغ آفتاب تیرماه همه مانند رهبر شهید با زن و بچه و خانواده آمدند برای مباهله با دنیا.
آقای خامنهای فرزندانت را خوب نگاه کن، جوشوخروش این روزها از آن بالا دیدنیتر است. به قول پیر پرنیاناندیش «خون گرم تو هنوز از زمین میجوشد، هر کجا باغ گل سرخی هست، آب از این چشمه خون مینوشد.» هواخواهان و خونخواهان به تفاوت هر رنگ و زبان آمده بودند تا با جسم او وداع کنند و با مرام و مسلکش همعهد شوند، هم با گفتمانش هم با خلف صالحش، با پیر جوانی زخم چشیده که هم همسلک سید و رهبر شهید است و هم همنام او. به رئیس باند پدوفیلی گفته بودند آقای خامنهای را که بزنی کار ایران تمام میشود و میتوانی میراث ۳۰۰۰ساله تمدن ایرانی را لوتیخور کنی. خبیثها آدمکشهای حرفهای هستند، اما در انسانشناسی و جامعهشناسی نمرهشان زیر صفر است.
نادانها جسم خامنهای را در کشوردوست هدف گرفتند، اما گفتمان «خامنهایسم» را در میان کشور دوستان تثبیت کردند. گفتمان خامنهایسم؛ جمهور مقاومت و دفاع ملی، چه مراعات نظیری. شوریدگان و دلدادگان ایران و اسلام و انقلاب مدلولهای دال جمهور مقاومت را در این صد و سی روز بازنمایی کردهاند. غمزدگان امیدوار، شوریدگان مطالبهگر، عزاداران کنشگر، متکثرهای همموضع، معترضهای وطندوست، غم و اندوهشان را تبدیل به انرژی بیپایانی برای صیانت از انقلاب و ساخت ایران کردند.
آنها در یک هفته تشییع از مشهد تا کربلا در یک جغرافیای 2000 کیلومتری سیلی به راه انداختند که آمریکاییها و اسرائیلیها، سلطنتطلبها و ویرانیطلبها، لیبرالها و وادادهها، متحجرین و امارتخواهان را با هم برد. ما در هفته گذشته شاید شاهد بزرگترین تشییع تاریخ بودهایم، شاید شاهد بزرگترین تجمع سیاسی - اجتماعی قرن بودهایم، شاید شاهد بزرگترین ادای احترام به یک چهره ملی بودهایم، شاید شاهد شکست قطعی تجزیهطلبان و ایرانستیزان بودهایم، شاید شاهد عمیقترین و مردمیترین پیوند دینخواهی و ملتگرایی بودهایم، شاید شاهد تثبیت ویرانشدن پیچیدهترین نقشه استعماری قرن اخیر علیه ملت ایران بودهایم و... اما مهمتر از همه شاهد بازآرایی و بازسازی ایده ایران قوی و فرصتی کمنظیر برای تولید جمهور مقاومت هستیم. امروز لشکر چند ده میلیونی خامنهایستها مهمترین سرمایه برای بازسازی ایران هستند. حالا این بیت خواجه راز بیش از همیشه درباره ایران معنا پیدا میکند که «از کران تا به کران لشکر کفر است؛ ولی / از ازل تا به ابد فرصت درویشان است»
دو روز آخر تشییع که زیر آتش دشمن پدوفیلی در جنوب انجام شد و پاسخ قاطع سپاهیان خدا نشان داد دشمن شکستخورده بیخیال ایران نمیشود و نبرد چه نظامی و چه غیرنظامی در آینده نزدیک قطعی است و پیروزی در این نبرد جز با استفاده از این ظرفیت عظیم تولیدشده ممکن نیست. امروز ملت مبعوث در معنای موسّع آن یعنی همه آنها که در کودتای دیماه در لشکر ترامپ و نتانیاهو نبودند و در جنگ به نفع ایران در حد وسع خود نقشآفرینی کردند؛ هسته اصلی این لشکرند.
خامنهایسم که خود البته نسخهای بهروزرسانی شده از ایده انقلاب اسلامی و آموزههای امام راحل، خمینی کبیر است و در دوران رهبری سوم هم میتواند ضمن پایداری در اصول و اصلاحطلبی در روشها بهروزرسانی شود، طبیعتاً دالهای گفتمانیای دارد و دالهایی را طرد میکند. اینکه سلب و ایجاب این گفتمان چیست موضوع بحث این یادداشت نیست، البته تلاش میکنیم هم در این شماره روزنامه و هم در شمارههای آتی درباره دقایق این گفتمان به گفتوگو بنشینیم و با اقتراح از نخبگان فکری، سیاسی و دانشگاهی به چیستی و چهنیستی این گفتمان نزدیکتر شویم که معتقدیم گفتمان امری پویاست که در بافت موضوع و جامعه شکل میگیرد، اما آنچه مسجل است مهمترین نیروی اجتماعی ایران در آینده خامنهایستها هستند.
به خامنهایسم سلامی دوباره کنیم. آقای خامنهای سلام.