پیام فارس - شیراز- کلانشهر شیراز ۲۰۰ شب است که چون سرو، استوار ایستاده و مردمش با پرچم ایران، حضور در خیابان را به نمادی از همدلی، ایستادگی و دفاع از وطن تبدیل کردهاند.
خبرگزاری مهر، گروه استانها- بهنام بهتری نژاد: شب که بر شیراز مینشیند، پرچم ایران در میدانهای شهر یکییکی بالا میرود؛ انگار شهر قرار شبانهای دارد که ۲۰۰ شب است به آن وفادار مانده است.
چراغهای میدان امام حسین(ع)، میدان معلم و میدان ولیعصر(عج) و در اکثر گذرها و معابر از غرب تا شرق و از شمال تا جنوب شیراز که روشن میشود، زن و مرد، پیر و جوان و خانوادهها آرامآرام کنار هم جمع میشوند و اینجا را سنگر خود میدانند.
سنگری که در آن به جای سلاح، پرچم ایران بالا میرود و به جای صدای گلوله، صدای مردم شنیده میشود.
از نخستین شب تا دویستمین شب
در روزهای ابتدایی جنگ، فضای شیراز با توجه به حملات ناجوانمردانه آمریکایی-صهیونیستی بیش از هر چیز تحت تأثیر اخبار و تحولات میدان نبرد بود.
ابتدای همان روزها، حضور مردم از اولین ساعات اعلام شهادت رهبر معظم انقلاب در خیابانها شکل گرفت؛ حضوری که به مرور استمرار یافت و به یکی از تصاویر غرورانگیر و تکرارشونده شبهای شیراز تبدیل شد.
مکان تجمعها در طول این مدت در اکثر نقاط شهر ثابت بوده، اما میدان امام حسین(ع)، میدان معلم و میدان ولیعصر(عج) ، پل معالی آباد از جمله نقاطی هستند که همواره در طول این شبها میزبان بوده اند.
سنگر خیابان را نباید خالی کرد
سید محمد هاشمی، ۶۵ ساله یکی از حاضران این تجمعات است که در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: وقتی کشور در شرایط جنگی قرار میگیرد، هرکس به اندازه خودش مسئولیت دارد. یک نفر در میدان جنگ است و یک نفر میتواند کنار مردم بایستد. من فکر میکنم اینجا هم یک سنگر است و نباید خالی شود.
وی ادامه داد: ما گوش به فرمان رهبر انقلاب هستیم. هر تصمیمی ایشان بگیرند، همان برای ما ملاک است. مهم این است که ایران از این شرایط با عزت عبور کند.
هاشمی حضور مردم از طیف های مختلف در این تجمعات را بی نظیر دانست و گفت: اینکه میبینی یک پیرمرد کنار یک جوان ایستاده یا یک خانواده بچهاش را آورده، برای من از همه چیز مهمتر است.
اینجا که میایستم، احساس میکنم ایران تنها نیست
خانم قربانی بانوی ۳۹ ساله شیرازی یکی دیگر از حاضران است که در گفتگو با خبرنگار حضور در این تجمعات را بیش از هر چیز نوعی همراهی با مردم و کشور میداند و میگوید: شاید نتوانم کاری که یک رزمنده در میدان جنگ انجام میدهد انجام بدهم، اما میتوانم بیایم و بگویم که کشورم تنها نیست. برای من همین حضور ارزش دارد.
وی ادامه میدهد: من مادر هستم و وقتی با خانواده به اینجا میآیم، دوست دارم بچههایم ببینند در روزهای سخت، مردم کنار هم میمانند.
قربانی درباره ادامه جنگ نیز افزود: این جنگ را آمریکا شروع کرده، اما اینکه پایانش چه زمانی و چگونه باشد را نمیشود به دیگران سپرد. ما باید سرنوشت کشور خودمان را تعیین کنیم و در این مسیر گوش به فرمان رهبری باشیم.
اگر سنگر خیابان را رها کنیم، چه چیزی باقی میماند؟
محمدرضا مردانی، ۴۵ ساله دیگر مرد شیرازی از حاضران این تجمعات است که در گفتگو با خبرنگار با بیان اینکه حضورش در ابتدا بیشتر تحت تأثیر فضای روزهای جنگ بوده، اما بعد از مدتی این حضور برایش به یک امر الزامی مقدس تبدیل شده است ، گفت: روزهای اول همه چیز تازه و پرالتهاب بود. اما بعد دیدم هر شب آدمهایی میآیند؛ یکی با خانواده، یکی با دوستش و یکی هم تنها. کمکم اینجا برای خیلیها تبدیل شد به یک قرار.
وی با اشاره به مفهوم سنگر ادامه داد: رزمنده اگر سنگرش را رها کند، خط دفاعی آسیب میبیند. مردم هم یک سنگر دارند و سنگر ما خیابان است و باید نشان بدهیم که ما محکم و استوار کنار هم هستیم.
مردانی تصریح کرد: ما تصمیمگیرنده جنگ نیستیم. رهبر انقلاب هر تصمیمی درباره ادامه مسیر بگیرند، ما همان را دنبال میکنیم. چیزی که برای من مهم است، سربلندی ایران است.
من اینجا برای ایران آمدهام
احمد رضایی نیز به خبرنگار مهر گفت: من جنگ را دوست ندارم. هیچ مادری، هیچ پدری و هیچ خانوادهای جنگ نمیخواهد. اما وقتی جنگ به کشور تحمیل میشود، نمیتوانیم بیتفاوت باشیم.
وی ادامه میدهد: من اینجا برای ایران آمدهام. شاید آدمها درباره خیلی چیزها با هم اختلاف داشته باشند، اما وقتی پای کشور وسط است، باید کنار هم بایستیم.
این شهروند شیرازی تصریح کرد: امیدوارم هرچه زودتر روزهای جنگ تمام شود و مردم دوباره زندگی عادی را داشته باشند. اما تا وقتی این شرایط ادامه دارد، من خودم را تابع تصمیم رهبری میدانم.
۲۰۰ شب؛ یک تصویر مشترک
۲۰۰ شب از نخستین تجمعات گذشته است؛ ممکن است تعداد جمعیت در شبهای مختلف یکسان نباشد یا شکل برنامهها تغییر کند، اما یک تصویر در این شبها تکرار شده است؛ پرچم ایران در میان مردم.
برای حاضران، این تجمعات روایت ایستادن در کنار یکدیگر در روزهای سخت است؛ برای برخی، لبیک به ندای رهبر معظم انقلاب اسلامی و برای برخی دیگر، فرصتی برای نشان دادن اینکه در روزهای جنگ، احساس تعلق به ایران همچنان میتواند مردم را به خیابان بیاورد.