دلسوزی‌های ناگهانی یا نمایش مضحک؟ واکاوی تناقض رفتاری جریان‌های ضد‌ وطن در قبال حوادث جنوب ایران

پیام فارس - در روزهای اخیر، مشاهده یک پدیده غریب در فضای مجازی ایران، توجه تحلیلگران را به خود جلب کرده است: ظهور ناگهانی چهره‌هایی که تا دیروز در برابر جنایت‌ها و تهدیدات علیه خاک ایران در شمال و جنوب سکوت کرده یا حتی آن‌ها را تایید می‌کردند، اما امروز با لحنی پر از دلسوزی از «مظلومیت جنوب» سخن می‌گویند.
به گزارش خبرگزاری صداوسیمای مرکز فارس ، چرا امروز برای جنوب گریه می‌کنند؟ چگونه ممکن است کسانی که تا دیروز در برابر جنایت‌های دشمن در شمال و جنوب سکوت کرده بودند، امروز به مهربان‌ترین و دلسوزترین چهره‌ها بدل شوند؟
جریان‌های ضد انقلاب و سلبریتی‌های همسو با آنها، که حتی یک استوری درباره مدرسه میناب و جنایت لامرد منتشر نکرده بودند، حالا با اشک و آه از «جنوب مظلوم» سخن می‌گویند. مگر مردم فراموش می کنند حقارت وطن فروشانی را که دشمن را دعوت به حمله می کردند ؟ مگر فراموش می شود هلهله آنان را بر پیکرهای پاک شهدا و بر تخریب زیر ساخت های میهن؟
برخی کاربران فضای مجازی با اشاره به سابقه مقاومت مردم جنوب در برابر اشغالگران در دوره های مختلف تاریخی خطاب به وطن فروشان گفته اند: ای خائنان بدانید که مردم جنوب از دلاوران هرمزگان و طوایف غیور خوزستان تا قهرمانان تنگستان به همدردی ساختگی شما نیازی ندارند .
جنوب خاک مردانی است که با خون خود راه بازگشت متجاوز را بستند، راهی که شما با خیانت‌هایتان سعی داشتید باز کنید اما هرگز نخواهید توانست.
جنوب، خاکِ غیرت است، نه جولان‌گاهِ دلقک‌های مزدور!
چه نمایش مضحکی راه انداخته‌اند! این توبه‌های ناگهانی را کی باور می‌کند؟ همان‌هایی که تا چند روز پیش، با آب از لب و دهان، رئیس‌جمهور آمریکا و نتانیاهوی کودک‌کش را به بمباران خاک ایران دعوت می‌کردند، حالا چه شده که ادای دلسوزی برای «جنوب» درمی‌آورند؟ خنده‌دار است یا غم‌انگیز؟
اشکان خطیبی، علی کریمی و این دسته‌دلقک‌ها، تا دیروز حمله نظامی خارجی را «نسخه نجات» می‌دیدند و حالا می‌خواهند در قامت «حامی مردم جنوب» ظاهر شوند؟
کسی که برای ثانیه‌ای با ملت ایران همدردی نکرد، حق ندارد امروز ادعای صلح کند. خطیبی، کریمی و همراهانشان باید بدانند که جنوب ایران، دقیقاً قربانی همان آرزوهای شماست ؛ آرزوی حمله اشغالگر به ایران.
یادتان هست؟ وقتی ناوگروه دنا مورد حمله قرار گرفت، شما در اتاق‌های دور دورتان جشن گرفتید و برای ریخته شدن خون هم‌وطنانتان کف زدید؟
در جنگ ۱۲ روزه و رمضان، وقتی مردم این سرزمین ندای مظلومیت را فریاد می‌زدند، شما «آتش‌بیار» معرکه‌ بودید و برای ترامپِ فاسد و نتانیاهو هورا می‌کشیدید. حالا دلسوزی می‌کنید؟ برای چه؟
بشنوید ای دلسوزانِ نوپدید! جنوب، تاریخِ مقاومت است. جنوب، میراث مردانی است که هرگز سر خم نکردند. از میرمهنای بندرریگی و احمدخان تنگستانی بگیرید تا رئیسعلی دلواری و نادر مهدوی. جنوب، خاکِ کسانی است که در سال ۱۳۲۰، وقتی دنیا خواب بود، در برابر اشغال متفقین مشت گره کردند.
جنوب، نگین سرخ ایثار است. خاکِ سردار شهید علی هاشمی و فرمانده شهید جهان‌آراست. خاکِ دانشجویان شهید هویزه و بهنام محمدی نوجوان ۱۳ ساله‌ای است که جان دادند تا تکه‌ای از این خاک به دست دشمن نیفتد.
او که دیروز برای شلیک موشک به خاکش تشویق می‌کرد، امروز نمی‌تواند با پرچم جنوب ادعای حامی بودن کند. این تناقض با هیچ بازی رسانه‌ای پاک نمی‌شود.
کد ویدیو دانلود فیلم اصلی